Volgens Donald E. Norman heeft de mens de mogelijkheid om in alles emotie te herkennen. Dit heeft automatische interpretatie mechanisme. Hij gebruikt als voorbeeld hierbij een stoel. De stoel mist een bal wat aan de onderkant van zijn poot hoort te zitten. De stoel probeert onopvallend met zijn poot de bal terug te krijgen. Daarbij zijn ogen in het midden van de stoel toegevoegd. Hoewel we weten dat de stoel niet leeft en geen emotie kan hebben herkennen we wel een bepaalde emotie.

Blaming Inanimate Objects
We passen menselijke eigenschappen ook op bijvoorbeeld dieren, speelgoed, auto’s en computers. Door objecten zoals tennisrackets als levende objecten te zien, reageren we ook onze emotie af op die objecten. Zoals goed gedaan tegen een tennisracket als het goed gaat, maar ook wanneer het slecht gaat reageren we onze emotie erop af. “The principles for designing pleasurable, effective interaction between people and products are the very same ones that support pleasurable and effective interaction between individuals” [[#_edn1|[i]]] zegt Donald E. Norman.
Een ander voorbeeld hiervan is de computer. Als de computer niet goed werkt naar jouw inzicht wordt je boos op de computer en geeft de computer ook de schuld. Terwijl het niet de bedoeling is van de computer om jouw dwars te zitten. Hoewel we niet echt het object, de computer, beschuldigen maar het systeem erachter, of beter gezegd de mensen achter het systeem.
Het heeft te maken met het vertrouwen wat we hebben in de producten.

Trust en Design.
Vertrouwen is een belangrijk aspect van een product. Het betekent dat het product het werk doet waarvoor het ook bestemd is. We hebben volgens Norman dus bepaalde verwachtingen. Deze verwachtingen ontstaan uit verschillende bronnen zoals reclame en aanbevelingen. “Your conceptual model of a product or service, and the feedback you receive is essential in establishing and maintaining trust.”[[#_edn2|[ii]]]

Living in an Untrustworthy World.
Vertrouwen kan ook een keerzijde hebben. Mensen kunnen er namelijk misbruik van maken en de eigen verantwoordelijkheid van een persoon kan afnemen. Dit kan gebeuren als er meerdere personen verantwoordelijk zijn voor een taak. Een persoon in die groep kan denken dat iemand anders ervoor zorgt dat de taak wordt gedaan, hij/zij vertrouwt erop dat diegene het ook doet. Maar iedereen in de groep kan er zo over denken en dan is de taak alsnog niet uitgevoerd.

Communications that serve emotion & Always connected, always distracted.
In dit deelhoofdstuk wordt beschreven wat voor impact communicatie zoals e-mail, sms enzovoorts hebben op het sociaal en zakelijk contact van een persoon.
“Everywhere is nowhere. “When a person spends all his time in foreign travel, he ends by having many acquaintances, but no friends.”[[#_edn3|[iii]]]
Hoewel de manier van communiceren over een afstand gemakkelijker gaat, betekend dit niet dat het een verbetering is op de omgeving waarin je bevindt. Als voorbeeld stelt Norman dat als je gaat lunchen met iemand en diegene wordt gebeld en neemt op, verplaatst diegene zich van de ruimte waarin hij/zij zich bevindt naar de ruimte die wordt gecreëerd door de mobiele telefoon, een virtuele ruimte. Hierdoor kunnen de mensen in de fysieke wereld buitengesloten worden, tot ergernis van de persoon tegenover je aan de tafel. We verdelen onze aandacht hedendaags dus continu.

The role of design.
Technologie dwingt ons vaak in een wereld waar we niet meer zonder kunnen. Hierdoor kan een liefde-haat verhouding ontstaan. We zijn tevreden met het resultaat van de technologie maar misschien niet met de impact en het gebruik ervan. “Today, the Technologies are struggeling to ensure their ubiquitous presence, so that no matter where we are, no matter what we are doing, they are available. That is fine, as the choice of whether to use them remains with the individual at the receiving end. I have great faith in the society. I believe we will come to sensible accommodation with these technologies. In the early years of any technology, the potential applications are matched by the all-too-apparent drawbacks, yielding the love-hate relationship so common with new technologies. Love for potential, hate for the actuality. But with time, with improved design of both the technology and the manner in which it is used, it is possible to minimize the hate and transform the relationship tp one of love.”[[#_edn4|[iv]]]


[1]
Emotional Design, Donald E. Norman, pagina 138
[1] Emotional Design, Donald E. Norman, pagina 142
[1] Emotional Design, Lucius Annaeus Seneca, pagina 148
[1] Emotional Design, Donald E. Norman, pagina 159